Inwazja na Islandię – zajęcie neutralnej Islandii przez wojska brytyjskie w trakcie II wojny światowej, w celu prewencyjnego zabezpieczenia strategicznie położonej wyspy przed spodziewaną inwazją III Rzeszy. Operacja ta pod kryptonimem Fork została przeprowadzona w 1940 roku i zakończyła się okupacją Islandii przez aliantów.
Inwazja rozpoczęła się wczesnym rankiem 10 maja 1940 roku. Wojska brytyjskie wylądowały w Reykjavíku. Na wyspie nie napotkano oporu zbrojnego, więc Royal Marines przemieszczali się szybko. Odłączono sieci łączności, zabezpieczono miejsca strategiczne (porty, lotniska) oraz aresztowano niemieckich obywateli. Wojska przemieściły się do Hvalfjörður, Kaldaðarnes, Sandskeiði i Akranes i były gotowe na ewentualny atak Niemiec.
Wieczorem 10 maja rząd islandzki wystosował protest, oskarżając Brytyjczyków o naruszenie neutralności i domagając się odszkodowania za wyrządzone szkody. Brytyjczycy obiecali rekompensatę, współpracę gospodarczą i militarną, nieingerowanie w sprawy islandzkie oraz wycofanie się pod koniec wojny.