11 maja 1940 we Francji objął dowództwo pułku kawalerii zmotoryzowanej, a w końcu tego miesiąca dowództwo Ośrodka Zapasowego Kawalerii Zmotoryzowanej. Po ewakuacji na Wyspy Brytyjskie objął dowództwo 1 batalionu strzelców 1 Brygady Strzelców, który w październiku 1940 przemianowany został na batalion im. 14 pułku Ułanów Jazłowieckich i włączony w skład 10 Brygady Kawalerii Pancernej. W czerwcu 1944 wyznaczony został na stanowisko zastępcy dowódcy Grupy Wsparcia 1 Dywizji Pancernej, a 24 października tego roku objął jej dowództwo. 12 listopada 1942 rozpoczął służbę na nowo utworzonym stanowisku szefa Służb i Tyłów 1 Dywizji Pancernej. W październiku następnego roku zajmowane przez niego stanowisko zostało zlikwidowane, a on sam odszedł z dywizji.
Był mężem Haliny z Hulewiczów h. Nowina (1903–1974) i miał córkę Krystynę (ur. 30 marca 1930). Po II wojnie światowej zamieszkali w Wielkiej Brytanii. Witold Gierulewicz zmarł w Luton. Pochowany, razem z żoną, na South Ealing Cemetery w Londynie.