Kościół został uroczyście konsekrowany w lipcu 1749 roku. W okresie zaboru pruskiego w kościele urządzono szpital. Po upadku powstania styczniowego, w 1864 r. nastąpiła kasata zakonu pijarów i opiekę na kościołem przejęli księża diecezjalni. W 1888 roku wymieniono posadzki, w 1897 roku przełożono dachówki, a w latach 1898–1900 nastąpił remont elewacji i wykończenie wież. W wyniku ostrzału niemieckiego w 1914 roku uszkodzona została fasada i dach.
Ojcowie Pijarzy, po długiej przerwie trwającej od roku 1864 do 1958, powrócili do Łowicza i prowadzą działalność duszpasterską (kościół rektoralny) oraz edukacyjną (szkoła podstawowa, gimnazjum oraz liceum).
Wnętrze Wnętrze kościoła jest trójnawowe z prezbiterium zamkniętym półkolistą absydą. Prezbiterium i nawa główna posiadają sklepienia kolebkowe z lunetami na podwójnych pasach. W przybudówkach przy prezbiterium znajdują się natomiast sklepienia kolebkowo-krzyżowe, a w nawach bocznych i pod chórem: sklepienia krzyżowe na pasach i kolebkowe na emporach.
Na szczególną uwagę zasługuje boczny ołtarz kościoła z rzeźbą Matki Boskiej Łaskawej oraz dwiema rzeźbami Salomona i Mojżesza (przypuszcza się, że ich autorem jest Jan Jerzy Plersch).