Daniel de Superville wyleczył Fryderyka II z obrzęków, czym zaskarbił sobie jego wdzięczność. Dzięki temu został osobistym lekarzem księżniczki Wilhelminy Pruskiej. Był wpływowym doradcą na dworze Wilhelminy i jej męża Fryderyka, margrabiego Bayreuth. Z ich inicjatywy założył Uniwersytet w Bayreuth w 1743. Piastował stanowisko rektorem tej uczelni. Po przeniesieniu uczelni do Erlangen margrabia Bayreuth został jego rektorem, natomiast de Superville został mianowany kanclerzem. W 1739 został członkiem Akademii Nauk w Berlinie.
W 1748 powrócił, przez Bremę i Brunszwik, do Niderlandów. Osiadł w Voorburg koło Hagi. W 1769 zmarła jego żona; w 1770 ożenił się powtórnie. Potem przeniósł się do rodzinnego miasta, gdzie zmarł w 1773. Został pochowany w walońskim kościele Vrouwekerk w Lejdzie.
Prace De sanguine et sanguificatione. Utrecht, 1817 L. Henning in suo pro compositione theriacae et mithridiatii labore bonum successum et optimum eventum opto. Stettin, 1725 Progr. de anatome a multis calumniis et falsis imputationibus vindicanda. Stettin, 1728 Vom wahren Nutzen des menschl. Urinbesehens. Stettin, 1728 Gedanken von Quacksalbern, Medicis und Patienten.