Janina Reichertówna nie ukończyła krakowskiej akademii. W 1921 powróciła na stałe do Lwowa i podjęła pracę w lwowskich szkołach, a niezależnie od tego rzeźbiła w różnym materiale, projektując i tworząc różne modele: akty, portrety, rzeźby o tematyce religijnej, kompozycje pomnikowe.
Przełomowym okazał się dla niej rok 1927, kiedy to uczestnicząc w różnych wystawach organizowanych we lwowskim Towarzystwie Przyjaciół Sztuk Pięknych zdobyła rozgłos i bardzo dobre recenzje. Odbyła podróż do Włoch, aby zapoznać się z twórczością Michała Anioła, głównego źródła jej inspiracji.
Otrzymała pierwsze zamówienia – cztery figury do ołtarza głównego kościoła św. Marii Magdaleny, zlecenia portretowe, projekty nagrobków, reliefów, medalionów, popiersia marszałka Józefa Piłsudskiego do westybulu Korpusu Kadetów we Lwowie oraz w gmachu Sądu Okręgowego we Lwowie przy ul. S. Batorego (1936).
W 1929 Janina Reichert podjęła się wykonania monumentalnych figur do kościoła św. Elżbiety we Lwowie, a następnie wystroju kościoła w Polance k. Krosna i ołtarza głównego z alabastru do kościoła Matki Boskiej Nieustającej Pomocy w Tarnopolu.