Wśród prac zasługują na uwagę dokumentacje potocznych, banalnych doświadczeń zarejestrowanych w seriach fotografii: Ziemniaki (1972), Okulary (1971), Uśmiechy (1972), Mała/wielka zmiana (1971) oraz w filmach: Proste czynności (1971/1972), Jedzenie (1973). Zrealizowany w podobnej konwencji film Czyszczenie ryb (1970) epatuje ponadto estetyką niepokojącego, a zarazem pożądanego obrzydzenia.
Jako jeden z pierwszych artystów wykorzystywał język kultury popularnej i świadomie kreował własny mit i wizerunek medialny. Najwybitniejszym przykładem tej praktyki jest cykl fotografii realizowanych od 1974 r. i film Goalkeeper. Wcielając się w role idola sportu i bożyszcza kobiet, operował obrazami zaczerpniętymi z ikonosfery popkultury. Świadomie porzucił zainteresowania dociekaniami analitycznymi i skoncentrował się na problematyce kulturowo-społecznej. Goalkeeper pozostaje jednym z najważniejszych dzieł – dokumentów sztuki postkonceptualnej.
W 2009 r. Sosnowski napisał książkę Goalkeeper Forever. Zobrazował w niej długą drogę kariery piłkarsko-artystycznej. Ten, z natury swej podobny do powieści autobiograficznej, dokument jest nostalgicznym wglądem w minione sukcesy, odautorskim wyjaśnieniem fenomenu popularności artysty w latach 70-90.