Jerzy Łojek, powołując się na opublikowane w 1790 materiały francuskiej policji pisze, że w latach 1760–1772 policja interweniowała w 102 sprawach dotyczących przestępstw natury obyczajowej i seksualnej, w które zamieszani byli kapłani lub zakonnicy katoliccy. Były to dane obejmujące jedynie miasto ParyżJ. Łojek, Wiek markiza de Sade, ss.17–18.
Zdaniem Mezzadriego duchowieństwo cieszyło się w przedrewolucyjnej Francji szacunkiem; duchowni w większości byli przekonanymi rojalistami, a przy tym w sposób przychylny odnosili się do ubogich. Kapłani zainteresowani ideami oświeceniowymi i sympatyzującymi z nimi stanowili mniejszośćL. Mezzadri, Rewolucja..., ss.47–48. Zupełnie odosobnione były przypadki duchownych deklarujących otwarcie ateizm i niechęć wobec KościołaL. Mezzadri, Rewolucja..., s.44.
Stany Generalne i Konstytuanta Wpływ duchowieństwa na powstanie Zgromadzenia Narodowego 8 sierpnia 1788 zwołane zostały Stany Generalne, które miały zebrać się po raz pierwszy od 1614L. Mezzadri, Rewolucja..., s.56. Zgromadzenia elekcyjne przeprowadzone przez duchowieństwo dokonały wyboru 291 reprezentantów, z których 70% stanowili proboszczowie, 16% biskupi, 8% opaci, zaś 6% – kanonicy i wikariusze generalniL. Mezzadri, Rewolucja..., s.58.