Ks. Lucjan Bielas – rodak z Jaworzna tak wspomina ks. Adama:„Ks. Adam nie był ani celebrytą, ani wybitnym kaznodzieją, czy też poszukiwanym egzorcystą, lecz zwyczajnym frontowym duszpasterzem”Słowo na niedzielę, nasz kolejny rodak odrobił zadanie domowe<br/ >[Cytat: Ta śmierć i oczekiwanie na pogrzeb kapłana duszpasterza wpisuje się w Ewangelię o Chrystusie Dobrym Pasterzu. Ks. Adam nie był ani celebrytą, ani wybitnym kaznodzieją, czy też poszukiwanym egzorcystą, lecz zwyczajnym frontowym duszpasterzem, jakich jest wielu, ale ich się po prostu, nie widzi. Od swych święceń kapłańskich, które przyjął wraz z księdzem Józefem Jończykiem 21 maja 1972 na płycie budującego się kościoła św. Wojciecha w Jaworznie, dzień po dniu oddawał swoje życie Bogu i tym do których został posłany. Otwarte serce, otwarte drzwi, i czas, który chętnie ofiarował. Jego duszpasterstwo nie polegało na przysłowiowym „wyskakiwaniem kukułki z zegara”. Nie bał się ludzi i trudnych spraw, bo ufał Bogu. Do ostatnich dni pracował, pomagając ks. Piotrowi Grotowskiemu, swemu następcy. Żył bardzo skromnie, Bogu i ludziom za wszystko wdzięczny. Stawiam sobie pytanie: gdzie leżała tajemnica życiowego sukcesu ks. Adama?