W 1936 Ministerstwo Wyznań Religijnych i Oświecenia Publicznego oceniło go jako duchownego wyróżniającego się bezinteresownością i bogobojnością, niezainteresowanego polityką, przeciwnika neounii i ruchu na rzecz ukrainizacji PAKP. W opinii tej wskazano również, iż biskup Szymon jednoznacznie identyfikował się z narodowością rosyjską i z trudnościami mówił po polsku, co nie przeszkadzało mu cieszyć się znaczną popularnością wśród wiernych. 24 marca 1941 otrzymał godność arcybiskupa.
W tym samym roku złożył prośbę o ponowne przyjęcie w jurysdykcję Rosyjskiego Kościoła Prawosławnego, która została spełniona. Arcybiskupowi Szymonowi pozwolono również na zachowanie otrzymanych godności. W latach 1942–1944 był arcybiskupem czernihowskim i nieżyńskim, zaś w latach 1945–1947 – połtawskim. W tym samym roku został aresztowany w Połtawie i skazany na 10 lat ciężkich robót.