Kozackie Wilcze Sotnie (ros. Казачьи волчьи сотни) – ochotnicze oddziały wojskowe kawalerii złożone z Kozaków w służbie III Rzeszy podczas II wojny światowej
Wilcze sotnie pojawiły się na froncie wschodnim na przełomie 1943 i 1944 r. Nawiązywały do tradycji takich samych oddziałów z okresu wojny domowej w Rosji w latach 1917–1921, organizowanych przez Andrieja G. Szkurę. Kozacy tych oddziałów nosili papachy ze skóry wilków, zaś na płaszczach mieli czarne emblematy z wyobrażeniem białej głowy wilka.
1 Wilcza Sotnia została utworzona pod koniec grudnia 1943 r. Zainicjowała ją grupa młodych ochotników kozackich, do których dołączyli inni. Dowództwo objął podesauł P. F. Biespałow, wcześniej walczący w szeregach Samodzielnej Kozackiej Sotni Górskiej na Kubaniu.
2 Wilczą Sotnię sformowano na pocz. lutego 1944 r. z inicjatywy esauła P. K. Jemcowa drozdowca z okresu wojny domowej w Rosji. Już w poł. lutego Kozaków przetransportowano do okupowanej Francji.