Przy posiadaniu rzeczy miał się utrzymać ten, kto w chwili wydania interdyktu był posiadaczem niewadliwym.
Interdicta recuperandae possessionis Interdykty posesoryjne recuperandae possessionis służyły do odzyskania posiadania wyraźnie utraconego. Istniały trzy interdykty tego typu: interdykt unde vi – przysługiwał niewadliwemu posiadaczowi, którego siłą wyzuto z jego nieruchomości zabrano. Moc interdyktu chroniła go przez rok od chwili odebrania rzeczy nieruchomej, interdykt de vi armata – dokument ten był mocniejszą odmianą unde vi. Był stosowany w czasie konfliktów wewnętrznych z ostatniego wieku republiki. Działał na podobnej zasadzie co poprzedni, lecz usunięto roczny termin do wniesienia i objęto jego mocą wszystkich posiadaczy, nawet wadliwych, pod warunkiem, że wybicie z posiadania nastąpiło z użyciem broni (choćby kija lub kamieni), interdykt de precario – służył przeciw prekarzyście, który nie zwrócił rzeczy otrzymanej w precarium.
Interdicta adipiscendae possessionis Interdykty posesoryjne adipiscendae possessionis służyły do nabycia nowego posiadania. Istniały dwa interdykty tego typu: interdykt quorum bonorum – umożliwiał wejście dziedzicom prawa pretorskiego w posiadanie rzeczy spadkowych, interdykt Salwiański – dotyczył wejścia w posiadanie inwentarza zastawionego przy umowie dzierżawy.
Bibliografia K. Kolańczyk, Prawo Rzymskie, Warszawa 2000
Kategoria:Prawo rzymskie