Il s'agit de reproduire photographiquement nos plus beaux monuments, ceux surtout qui menacent ruine et qui exigent des réparations urgentes. Za: A. de Mondenard, La Mission héliographique: mythe et histoire, „Études photographiques” 2 (maj 1997) (dostępne także na: etudesphotographiques.revues.org).. Każdy z fotografów otrzymał listę dzieł do sfotografowania – której zresztą nie zawsze ściśle przestrzegali – obejmującą zarówno najważniejsze dzieła w danym miejscu, jak i te pomniejsze, przy czym czasami lista była sporządzona niekonsekwentnie (np. w przypadku Rouen obejmowała kościół Saint-Ouen, a nie obejmowała katedry). Były to przede wszystkim budowle religijne (kościoły, klasztory...), zwłaszcza średniowieczne, ale również dzieła starożytne i nowożytne (np. zamki nad Loarą). Ze względu na ówczesne możliwości techniczne fotografowie nie mogli wykonywać zdjęć we wnętrzach, stąd koncentrowali się przede wszystkim na zewnętrznych partiach budynków i ich dekoracjach rzeźbiarskich.