Ostatecznie, kiedy w 1959 roku siły opuściły Marię Burzyńską, a dworek chylił się ku ruinie, przekazała go Towarzystwu Przyjaciół Sztuk Pięknych w Krakowie, z życzeniem, aby dworek nie stracił swego historycznego charakteru, przypominając postacie Kołłątaja i Matejki.
W latach 1881–1886 w Krzesławicach wybudowano fort artyleryjski, który miał bronić Twierdzy Kraków na odcinku traktu proszowickiego oraz linii kolejowej do Kocmyrzowa. Fort 49 "Krzesławice" powstał na tzw. Łysej Górze w miejscu drewniano-ziemnego szańca z ok. 1872, który rozbudowano w 1878 do fortu pośredniego. Fort był uzbrojony w ciężką artylerię kal. 12 i 15 cm, ostrzeliwał czołówki wojsk rosyjskich zbliżających się do Krakowa w czasie I bitwy o Kraków w listopadzie 1914. W forcie służył jako kanonier 2 Pułku Artylerii Fortecznej w Krakowie Wincenty Witos, który odbywał swoją służbę wojskową w latach 1895–1897. W okresie międzywojennym fort był wykorzystywany przez Wojsko Polskie do prowadzenia nasłuchu radiowego radiostacji niemieckich. W okresie okupacji niemieckiej fosy fortu, będącego oddalonym od Krakowa, służyły hitlerowcom do rozstrzeliwania krakowskiej i małopolskiej inteligencji. Po II wojnie światowej ekshumowano 440 ciał z łącznie 29 grobów.