Front nie zyskał jednak w latach przedwojennych większego poparcia. Był nieznaczącą partią regionalną, działającą praktycznie tylko w okręgu Hunedoara; w wyborach parlamentarnych w 1933 uzyskał tylko 0,27% głosów, a w 1937 0,23%. Nie pomogło mu nawet zawarcie sojuszu w 1935 z innymi drobnymi, lewicowymi ugrupowaniami. W 1938 król Karol II zabronił działalności partiom politycznym, jednak działacze Frontu kontynuowali spotkania.
Okres powojenny W czasie II wojny światowej Groza działał przeciwko faszyzmowi oraz drugiemu arbitrażowi wiedeńskiemu. W 1943 zaangażował się w tworzenie Patriotycznego Frontu Antyhitlerowskiego, zawiązanego z inicjatywy komunistów, w którego skład wszedł też Front Oraczy. Został wówczas uwięziony, a na wolność wyszedł w styczniu 1944. Po 23 sierpnia 1944, gdy od władzy odsunięto Iona Antonescu Front Oraczy podjął ponownie legalną działalność i rozpoczął odbudowę swych struktur. Na początku jesieni 1944 rumuńscy komuniści powołali do życia Narodowy Front Demokratyczny, zrzeszający Rumuńską Partię Komunistyczną oraz szereg innych partii i ugrupowań o charakterze lewicowym, często niewielkich. Wśród nich znalazł się Front Oraczy.