Franciszek Stefanowicz (ur. 29 września 1801 w Mosinie, zm. 23 marca 1871 w Poznaniu) – duchowny rzymskokatolicki, biskup pomocniczy poznański w latach 1855–1871.
Życiorys Urodził się 29 września 1801 w Mosinie, w rodzinie Rocha, mistrza garncarskiego, i Zofii z Noskowiczów. Kształcił się u miejscowego księdza, następnie w szkole średniej przy poznańskim seminarium duchownym, do którego wstąpił w 1818. Święcenia subdiakonatu przyjął 13 października 1822, a diakonatu 20 grudnia 1823. Krótko był guwernerem synów Józefa Morawskiego w Luboni, a następnie synów Antoniego Sczanieckiego w Sarbinowie. 3 października 1824 został wyświęcony na prezbitera w kościele w Mosinie przez biskupa pomocniczego gnieźnieńskiego Marcina Siemieńskiego.
Pracował jako wikariusz w parafiach w Zakrzewie, Nieparcie i Czaczu, pełnił również funkcje kapelana u Sczanieckich w Sarbinowie i komendarza (administratora) parafii w Pakosławiu. W latach 1831–1854 był proboszczem Parafii Narodzenia Najświętszej Maryi Panny w Poniecu, gdzie pobierał sowite beneficjum, sprzyjające mu w prowadzeniu działalności społecznej i politycznej. Doprowadził do renowacji budynku kościelnego i odnowienia ołtarzy. W latach 40. XIX w. pełnił funkcję dziekana krobskiego. Jako pierwszy w Wielkopolsce zorganizował w 1851 rekolekcje dla kapłanów dekanatu krobskiego.