Breckinridge Long (ur. 16 maja 1881, zm. 26 września 1958) w okresie II wojny światowej został mianowany przez prezydenta USA, Franklina Delano Roosevelta, amerykańskim ambasadorem we Włoszech oraz asystentem sekretarza stanu do spraw uchodźców oraz imigracji. Później zdegradowano go za wstrzymanie tysięcy wiz, przeznaczonych dla uchodźców pochodzenia żydowskiego.
Młodość i kariera Breckinridge Long urodził się w rodzinie Margaret Miller Breckinridge Long oraz Williama Strudwicka w St. Louis w stanie Missouri. W roku 1904 ukończył studia na Uniwersytecie Princeton. Począwszy od roku 1906 studiował w Szkole Prawniczej Uniwersytetu Waszyngtońskiego. Tytuł magistra uzyskał w roku 1909. Karierę adwokata rozpoczął w stanie Missouri. Swoją kancelarię otworzył w Saint Louis w roku 1907. W roku 1912 poślubił Christine Alexander. Long pracował jako adwokat do roku 1917. W latach 1914–1915 był członkiem Komisji Kodeksowej Stanu Missouri ds. Poprawy Procedury Sądowej. Później Long współpracował przy ustanawianiu Ligi Narodów i wspierał politykę prezydenta Wilsona. Przypisywano mu rozpowszechnianie sloganu dot. Woodrowa Wilsona: To dzięki niemu uniknęliśmy wojny (He kept us out of war), które pomogło prezydentowi uzyskać reelekcję w wyborach z roku 1916.