vicinus = sąsiad).
Znaczenie stałych sprzężenia Stałe sprzężenia spinowo-spinowego wykorzystuje się w badaniach struktury przestrzennej cząsteczek. Jedną z głównych metod określania struktury białek jest pomiar sprzężeń dipolowych i resztkowych sprzężeń dipolowych. Duże znaczenie dla określania struktury przestrzennej cząsteczek mają też stałe sprzężenia wicynalne, których pomiar pozwala na określanie kątów dwuściennych w cząsteczkach poprzez tzw. równanie Karplusa.
Sprzężenia heterojądrowe W przypadku widm związków zawierających oprócz 1H różne inne atomy aktywne w NMR, np. 13C, 19F, 29Si lub 31P, można obserwować sprzężenia heterojądrowe, czyli pomiędzy jądrami różnych pierwiastków. Pozwala to uzyskać dodatkowe informacje o strukturze cząsteczki. Z drugiej strony sprzężenia heterojądrowe komplikuje widmo. Eksperyment NMR można jednak przeprowadzić w trybie odsprzężenia heterojądrowego (zwykle odsprzężenia proton–heteroatom), dzięki czemu sprzężenia takie nie są rejestrowane, a widma są prostsze. Tego typu widma oznacza się symbolem odsprzęganego jądra w nawiasie klamrowym, np. 13C{1H} (widmo 13C bez sprzężeń z 1H) lub 1H{31P} (widmo 1H bez sprzężeń z 31P).
Zobacz też chemia kwantowa teoria perturbacji
Przypisy
Bibliografia
Kategoria:Rezonans magnetyczny Kategoria:Spektroskopia NMR Kategoria:Chemia kwantowa