Bitwa pod Warszawą i Iwangorodem (Dęblinem) – bitwa stoczona od 28 września do 8 listopada 1914 w czasie operacji obronno-zaczepnej podczas I wojny światowej między siłami rosyjskimi Frontu Północno-Zachodniego i Frontu Południowo-Zachodniego przeciwko wojskom niemiecko-austriackim. W okresie bitwy doszło do kilku bombardowań Warszawy przez niemieckie sterowce.
Plany stron Po klęsce Austro-Węgier w bitwie galicyjskiej armia rosyjska wyruszyła na Śląsk i Poznań. Armia niemiecka przyszła z pomocą sprzymierzonym, przerzucając część swoich sił na Śląsk. Dowództwo niemieckie postanowiło wyruszyć z rejonu Krakowa, Piotrkowa i Częstochowy na Iwangorod i na Warszawę. Plan przewidywał użycie sił 1. Armii austro-węgierskiej i 9. Armii niemieckiej pod dowództwem Augusta von Mackensena (ponad 290 tysięcy bagnetów, 20 tysięcy szabel i 1 600 dział), które miały wykonać uderzenie na północne skrzydło rosyjskiego Frontu Południowo-Zachodniego.
Rosjanie w celu wtargnięcia w głąb Niemiec postanowili przegrupować 4., 5. i 9. Armię Frontu Południowo-Zachodniego z Sanu na Wisłę i 2. Armię Frontu Północno-Zachodniego pod Warszawę. Przegrupowanie planowano wykonać rokadami po prawym brzegu Wisły.