Włodzimierz Sznarbachowski (ur. 2 grudnia 1913 w Sankt Petersburgu, zm. 24 stycznia 2003 w Locarno) – polski poeta, prozaik, publicysta. Przed wojną związany z nacjonalistycznym ruchem ONR-Falanga.
Po wybuchu II wojny światowej przy pomocy Luciany Frassati-Gawrońskiej przedostał się do Włoch. Studiował na Uniwersytecie Rzymskim (m.in. literaturę i historię) oraz na Papieskim Uniwersytecie Świętego Tomasza z Akwinu „Angelicum” (filozofię). Działał w Rzymie w podziemnej Delegaturze Rządu RP na Uchodźstwie, jako szyfrant depesz.
Po wojnie współpracował m.in. z Gustawem Herlingiem-Grudzińskim. Obaj przetłumaczyli dla paryskiej „Kultury” pracę Benedetta Crocego Zmierzch cywilizacji (nr 1, 1947). Planowali opublikować Wybór pism Stanisława Brzozowskiego, ale książka się nie ukazałaG. Herling-Grudziński, Dzieła zebrane, t. 1: Recenzje, szkice, rozprawy literackie 1935–1946, pod red. W. Boleckiego, Wydawnictwo Literackie, Kraków 2009, , s. 668.. Był redaktorem kwartalnika „Iridion”. Od 1946 był członkiem emigracyjnej PPS. W latach 1952–1989 pracował w Rozgłośni Polskiej Radia Wolna Europa w Monachium, gdzie używał pseudonimu „Jan Romanowski”. Prowadził audycję „List do komunisty”, współuczestniczył w programach: „Reflektorem po Kraju” i „Z polskiego punktu widzenia”;