Ozdoby boczne stanowił emblemat Horneta za przednimi kołami, przechodzący w listwę nierdzewną, opadającą łagodnie do dolnej krawędzi nadwozia za tylnymi kołami. Sedan miał nadwozie w stylu fastback, a coupé w stylu notchback. Hornet miał wyjątkowo obszerne wnętrze, z kanapami szerokości 163 cm – jednymi z największych na rynku amerykańskim. Komfort na tylnej kanapie zwiększał rozkładany centralny podłokietnik o szerokości 41 cm.
Napęd stanowił silnik H-145 – wbrew trendom był to dolnozaworowy rzędowy silnik sześciocylindrowy (R6) o pojemności 308 cali sześciennych (5 litrów), a nie w układzie V8, lecz zapewniał wysoką moc brutto 145 KM. Był to wówczas najsilniejszy silnik sześciocylindrowy na rynku amerykańskim, mocniejszy także od części jednostek V8. Standardowo stosowana była trzybiegowa manualna skrzynia biegów, opcjonalnie nadbieg (overdrive), skrzynia półautomatyczna Drivemaster lub automatyczna skrzynia biegów Hydra-Matic produkcji koncernu General Motors (158 dolarów). Opony miały rozmiar 7,1 × 15, a w kabriolecie 7,6 × 15. W wyposażeniu dodatkowym było radio (84 dolary), a w standardzie był elektryczny zegar.