Z początkiem I wojny światowej, we wrześniu 1914, został mianowany generał majorem i wyznaczony kwatermistrzem 3 Armii gen. N. Ruzskiego, a od 17 września kwatermistrzem Frontu Północno-Zachodniego. Był inicjatorem wysiedlenia Żydów ze strefy przyfrontowej z obawy przed szpiegowaniem na rzecz przeciwnika. Od kwietnia 1915 w dyspozycji Naczelnego Dowódcy, potem szef sztabu 6 Armii. Od 20 sierpnia 1915 szef sztabu Frontu Zachodniego. Zdjęty ze stanowiska i oddany do dyspozycji dowódcy Frontu. Od 25 lutego 1916 pełnił obowiązki dowódcy garnizonu Psków, gdzie była kwatera główna gen. A. Ruzskiego.
Po rewolucji lutowej 1917 w Komitecie Wykonawczym Pskowskiej Rady Robotników i Żołnierzy. W czasie buntu Ł. Korniłowa 29 sierpnia 1917 wyznaczony na dowódcę Frontu Północnego, na miejsce gen. Władysława Klembowskiego. 9 września zdjęty i skierowany do dyspozycji szefa sztabu Stawki. Od października 1917 dowódca garnizonu Mogilew. Będąc dowódcą garnizonu, przeszedł na stronę bolszewików.