był nim do końca roku 2000.

Od tego momentu badał paleozoiczną ewolucję Polski SW i wgłębną budowę geologiczną Polski. W 1989 włączył się do współpracy międzynarodowej w ramach programu EUROPROBE. Zajął się m.in. geologiczną interpretacją danych stripingu grawimetrycznego dla odtworzenia wgłębnej budowy geologicznej regionu dolnośląskiego. W efekcie skonstruowana została mapa geologiczna na poziomie –5000 m ppm.

Na XIII Kongres Karbonu i Permu, który odbył się w 1995 w Krakowie, opracował występowanie skał karbońskich w Polsce SW na tle paleotektonicznych warunków ich sedymentacji. Problematykę tę kontynuował w latach 1994–1997 w ramach projektu badawczego KBN Wgłębna struktura i paleogeodynamika Waryscydów Polski – rola stref ścinań w paleozoicznej akrecji skorupy kontynentalnej.

W latach 1999–2002 współpracował w realizacji projektu badawczego KBN Geneza i pozycja stratygraficzna podkambryjskich i podordowickich anchimetamorficznych skał w południowej Polsce – przedpole orogenu neoproterozoicznego?, a w latach 1998–2001 – europejskiego projektu PACE – Paleozoic amalgamation of Central Europe.