W jego twórczości muzyka, słowo, gest, ruch i scenografia tworzą nierozerwalną całość.
Reprezentantami innych szkół narodowych byli m.in.: Antonín Dvořák (Czechy) Bedřich Smetana (Czechy) César Franck (Francja) Isaac Albéniz (Hiszpania) Manuel de Falla (Hiszpania) Carl Orff (Niemcy) Edvard Grieg (Norwegia) Fryderyk Chopin (Polska) Henryk Mikołaj Górecki (Polska) Witold Lutosławski (Polska) Stanisław Moniuszko (Polska) Karol Szymanowski (Polska) Béla Bartók (Węgry)
Na początku XX wieku powstała jeszcze jedna szkoła narodowa – żydowska. Stworzyli ją muzycy żydowscy zamieszkujący w Rosji, a po rewolucji także w Niemczech. Zachęcił ich do tego Nikołaj Rimski-Korsakow. Zachęcał muzyków z żydowskich środowisk, żeby dokumentowali swój folklor, a potem wykorzystywali go w utworach koncertowych. Głównym reprezentantem był Aleksandr WeprikD. Gwizdalanka Przemiany kultury muzycznej XX wieku, Kraków 2011, s. 77-78..
Zobacz też styl narodowy
Przypisy
Kategoria:Muzyka romantyzmu Kategoria:Style i kierunki muzyczne