W pierwszych tygodniach wojny Grand Fleet doświadczyła zagrożenia ze strony U-Bootów, działających na Morzu Północnym: jeden z nich zaatakował odbywający ćwiczenia artyleryjskie pancernik „Monarch”, inny został staranowany i zatopiony przez lekki krążownik , płynący w awangardzie floty. Skłoniło to admirała Jellicoe do przebazowania swych okrętów na pozostające poza zasięgiem niemieckich okrętów podwodnych kotwicowisko w Lough Swilly w Irlandii. Na teoretycznie bezpieczniejszych wodach Grand Fleet poniosła pierwszą dużą stratę w czasie wojny: 27 października 1914 roku jeden z najnowszych brytyjskich pancerników, „Audacious” wszedł na minę postawioną przez niemiecki stawiacz min „Berlin” (przebudowany liniowiec pasażerski) i zatonął, szczęśliwie bez ofiar wśród załogi.
W pierwszej większej bitwie morskiej I wojny światowej: koło Helgolandu 28 sierpnia 1914 roku z większych jednostek Grand Fleet wzięły udział wyłącznie krążowniki liniowe admirała Beatty'ego. Sztab Admiralicji, odpowiedzialny za planowanie operacji floty, obawiał się ryzyka, jakie mogły przynieść działania w pobliżu wybrzeży Niemiec. W listopadzie i grudniu 1914 roku okręty niemieckie przeprowadziły dwa bombardowania brytyjskich miast nadbrzeżnych: Yarmouth oraz Scarborough, Hartlepool i Whitby. Wkrótce też 1.