Aktywność powierzchniowych WNZ objawia się poprzez:
emisję fal elektromagnetycznych (ciepło, światło, fale radiowe), emisję fal dźwiękowych (dźwięki słyszalne i ultradźwięki), emisję gazów (ozon, tlenki azotu).
Niepożądanym efektem działalności powierzchniowych WNZ jest zwęglenie zewnętrznej części izolacji, erozja izolacji i powstanie charakterystycznego drzewienia. Widoczne "ścieżki" drzewienia są przewodzące, co powoduje zmniejszenie efektywnej drogi upływu. Ostateczną konsekwencją narastającego drzewienia jest zmniejszenie drogi upływu, a zatem osłabienie izolacji do momentu, gdy nie będzie ona w stanie pełnić swojej funkcji i nastąpi wyładowanie zupełne, czyli zwarcie.
We wczesnym stadium fale ultradźwiękowe generowane przez aktywność powierzchniowych WNZ są z łatwością wykrywane ultradźwiękowo w zakresie 40 kHz przy użyciu odpowiednich instrumentów. W niektórych przypadkach i w różnych stadiach wyładowania te emitują sygnał słyszalny o charakterystycznym brzmieniu, podobnym do wyładowań koronowych.
Wyładowania powierzchniowe powodują połączenie pary wodnej z tlenkami azotu tworzy kwas azotowy, który atakuje metalowe konstrukcje urządzeń i prowadzi do ich zaawansowanej korozji.