Żeby położyć temu kres, Zeus raził Faetona piorunem, rydwan z końmi wpadł do Erydanu, a żar przestał lać się z nieba.
Po uporządkowaniu przez Europejczyków południowych gwiazdozbiorów Erydan rozciągnął się daleko na południe, aż do jasnej gwiazdy Achernar.
Gwiazdy Erydanu W czasach nowożytnych na jednym końcu rzeki jest Alfa Erydanu, czyli Achernar (arab. „koniec rzeki”), drugi koniec wyznacza Beta Erydanu, nazywana też Cursa („podnóżek”), leżąca obok Rigela w Orionie. Achernar jest dziewiątą gwiazdą pod względem jasności na niebie. Jest to gorący niebieski olbrzym typu B, prawie sześć razy cięższy i pięć tysięcy razy jaśniejszy od Słońca. Theta Eridani kiedyś wyznaczała drugi koniec rzeki i jej nazwa Acamar ma to samo znaczenie co Achernar. Ta pokazowa podwójna para gwiazd typu A znajduje się w odległości 160 lat świetlnych od nas. Omikron2 w północnej części konstelacji jest potrójnym układem gwiezdnym, leżącym w odległości zaledwie 16 lat świetlnych od Słońca. Składa się z pomarańczowego karła, okrążanego przez podwójną parę – małego czerwonego karła i białego karła. Jest to jeden z najjaśniejszych i najlepiej widocznych białych karłów na niebie. Ni Eridani to gwiazda zmienna typu Beta Cephei.