Mieszkało: 8 szewców 3 kowali, 4 rzeźników, 27 rybaków, 1 zdun, 7 przekupników 28 maja 1621 – pożar miasta Goniądza 7 marca 1667 – konstytucja sejmowa tworzy w Goniądzu Urząd Grodzki 1669 – parafia Goniądz wchodzi w skład dekanatu augustowskiego 15 lutego 1676 – Jan III Sobieski nadał wójtostwo w mieście Goniądzu 1765 – Goniądz liczył 243 domy i ok. 1500 mieszkańców 1775 – rozpoczęto budowę nowego, drewnianego kościoła. Fundatorami świątyni byli bp. Przemyski Antoni Betański, tytularny proboszcz Goniądza i Izabela z Poniatowskich Branicka 8 września 1779 – pożar Goniądza 24 czerwca 1794 – podczas insurekcji kościuszkowskiej oddziały powstańcze stoczyły zwycięską bitwę z wojskami pruskimi pod Osowcem i Klimaszewnicą 30 czerwca 1794 – komisja porządkowa ziemi bielskiej wyznacza w Goniądzu pospolite ruszenie parafii zabiebrzańskich 1795 – w wyniku III rozbioru Rzeczypospolitej Goniądz przypada Królestwu Pruskiemu; władze pruskie anulują obowiązujący dotychczas przywilej „de non tolerandis Judaeis”, co przyczynia się do znacznego napływu ludności żydowskiej, głównie tzw.