Michaił Artamonow (; ur. we wsi w guberni twerskiej, zm. 31 lipca 1972 w Leningradzie) – radziecki archeolog i historyk, założyciel szkoły chazaroznawstwa, dyrektor Ermitażu, autor dzieł z tematyki chazarskiej, scytyjskiej i wczesnosłowiańskiej.
Życiorys Michaił Artamonow pochodził z rodziny chłopskiej. W 1913 roku ukończył cztery klasy szkoły miejskiej. Przed rewolucją październikową służył jako pisarz w petersburskiej organizacji ubezpieczeń oraz w stowarzyszeniu pracowników zakładów przemysłowych. W latach 1914-196 uczęszczał na kurs ogólnokształcący. Na początku 1917 roku został powołany do wojska. W kwietniu 1917 roku, po wybraniu go na członka Żołnierskiej Rady Poselskiej, dobrowolnie udał się na front. Brał udział w walkach nad Dźwiną Zachodnią.
W grudniu 1917 roku Artamonow został demobilizowany i wezwany do Petersburga w celu podjęcia pracy w znacjonalizowanym Banku Międzynarodowym. Od lata 1918 roku do końca 1920 roku pracował w Krasnym Chołmie (obwód twerski) w charakterze kierownika szkoły i nauczyciela.