Pawieł Pietrowicz Strogow, ros. Павел Петрович Строгов (ur. w Moskwie) – antysowiecki partyzant, oficer Rosyjskiej Wyzwoleńczej Armii Ludowej, 30 Dywizji Grenadierów SS i jednej z niemieckich dywizji Waffen-SS podczas II wojny światowej, biskup Rosyjskiej Cerkwi Katakumbowej.
Życiorys W 1921 jego rodzice zostali aresztowani i rozstrzelani. Pawieł P. Strogow został wywieziony przez dalszą rodzinę do wsi w rejonie Kozielska. Pod koniec maja 1925 przystąpił do miejscowego antybolszewickiego oddziału partyzanckiego „Witiaź”. Pełnił rolę przewodnika i łącznika. Od 1928 ukrywał się na terenie orłowskiego, smoleńskiego i homelskiego okręgów. W 1934 reszta jego rodziny została wywieziona do Jakucji. Do czerwca 1941 ukrywał się w Briańsku. Kiedy wojska niemieckie zajęły te tereny, na początku października tego roku zaczął formować ochotnicze oddziały zbrojne w ramach tzw. Republiki Łokockiej, które rozmieszczono w miejscowościach Sjewsk, Nawlia i Łokoć. Na ich bazie współuczestniczył w tworzeniu Rosyjskiej Wyzwoleńczej Armii Ludowej (RONA). 8 stycznia 1942 w Łokciu wziął udział w walce z sowieckimi skoczkami spadochronowymi, którzy zabili przywódcę Republiki Łokockiej Konstantina P. Woskobojnika. Został oficerem 3, a następnie 5 batalionu 3 Pułku RONA, biorąc udział w walkach z partyzantami i Armią Czerwoną.