System formacyjny Ruchu Światło-Życie zakładał nie tylko przekaz treści, ale tworzenie trwałych relacji we wspólnocie.
Na gruncie tego podejścia powstały tzw. diakonie – zespoły odpowiedzialne za konkretne przestrzenie działania: Diakonia Liturgiczna, Wyzwolenia, Modlitwy, Życia, Ewangelizacji, Słowa, Muzyczna, Społeczna i inne. Ich zadaniem było wspieranie formacji i ewangelizacji zarówno w Ruchu, jak i w całym Kościele.
Ruch działał także w strukturze parafialnej – Blachnicki postrzegał parafię jako miejsce, gdzie ma się dokonać odnowa całej wspólnoty kościelnej poprzez zaangażowanie świeckich i duszpasterzy w życie liturgiczne, formacyjne i ewangelizacyjne. Ta wizja znacząco wyprzedzała swoje czasy i była zgodna z duchem Soboru Watykańskiego II.
Teologia wyzwolenia ks. Franciszka Blachnickiego Oryginalną tzw. teologię wyzwolenia, głównie w kwestiach zaangażowania społecznego i politycznego, proponował ks. Franciszek w latach 80. XX wieku. Miała ona inspirować do pokojowego wyzwolenia niektórych państw spod panowania reżimów komunistycznych. Akcentował osobistą przemianę człowieka przez Ewangelię jako fundament wolności. Uważał, że dopiero wewnętrznie wolny człowiek może współtworzyć wolne społeczeństwo. Opracował tzw. „wizję Chrystusa Sługi”, która stanowiła podstawę dla duchowości Ruchu Światło-Życie i późniejszej Chrześcijańskiej Służby Wyzwolenia Narodów.
Nowa Kultura