Nikołaj Bieżanicki (ur. 14 grudnia 1859 w Soontag, zm. 14 stycznia 1919 w Tartu) – kapłan Rosyjskiego Kościoła Prawosławnego. Święty nowomęczennik.
Życiorys Urodził się w rodzinie kapłana prawosławnego. Jego czterej bracia również zostali duchownymi. W 1883 ukończył seminarium duchowne w Rydze, po czym ożenił się z M. Kazariną i przyjął święcenia kapłańskie jako duchowny żonaty. Przez cały okres swojej pracy duszpasterskiej był kolejno proboszczem sześciu różnych parafii znajdujących się na terytorium współczesnej Estonii. Według hagiografii był człowiekiem niezwykle życzliwym, uprzejmym w kontaktach z innymi ludźmi i zawsze gotowym do bezinteresownej pomocy drugiemu. Angażował się w szereg działań dobroczynnych.
Po stłumieniu rewolucji 1905 apelował do carskiej administracji Viljandi o ograniczenie represji stosowanych wobec uczestników i sympatyków rewolucji. Wpłynął na biskupa ryskiego Agatangela, by ten wystosował list duszpasterski z prośbą o pobłażliwe traktowanie schwytanych uczestników buntu. Osobiście wstawiał się również za skazanymi na śmierć z tego powodu, prosząc o zmianę wydanych na nich wyroków na lżejsze. Miał także co najmniej raz ukryć u siebie mężczyznę poszukiwanego przez Ochranę za udział w rewolucji.