W tym czasie wiodącym nurtem jest strukturalizm: badania kina jako języka (nawiązanie do językoznawstwa strukturalnego) oraz strukturalistyczny marksizm, zainspirowany badaniami Louisa Althussera, określający kino jako formę i wyraz ideologii.
Teorie systemowe osiągają swoje apogeum i zarazem kres w latach 70., wraz z nadejściem poststrukturalizmu. Wówczas pojawia się radykalna teoria feministyczna, rozwijana jest także teoria psychoanalityczna (w interpretacji Jacques'a Lacana) zajmująca się badaniem filmu przez pryzmat widza.
Od lat 80. do dziś następuje odejście od idei wielkich teorii kina. Powstaje model teoretyzowania fragmentarycznego (ang. piecemeal theorizing). Zakłada on rezygnację z opisywania zjawiska kina w sposób całościowy i zwrot w stronę analizowania konkretnych aspektów filmów. W nurt ten wpisują się między innymi neoformaliści oraz kognitywiści, odrzucający rozważania nad abstrakcyjnymi ideami na rzecz analiz i badań empirycznych.
Przypisy
Bibliografia