władze tybetańskie odzyskały kontrolę nad regionem Qamdo i zachodnim Khamem.
Pomimo osłabienia Chin, wplątania w wojnę domową i wojnę przeciw Japonii, kraj ten nigdy nie uznał faktycznej niezależności Tybetu i nie zrzekł się nad nim kontroli.
W 1949 r. walkę o władzę w Chinach ostatecznie wygrali komuniści Mao Zedonga. Tybet zmuszono do uznania zwierzchności chińskiej, jednak rząd chiński starał się utrzymywać poprawne stosunki i w początkowych miesiącach nie miały miejsca żadne interwencje w rytm życia Tybetu. Przedstawiciel chiński był również obecny na uroczystościach kończących edukację młodego dalajlamy.
Na przełomie 1950 r. i 1951 r. chińskie wojska wkroczyły do Tybetu pod hasłem jego wyzwolenia, chińscy żołnierze dobrze traktowali ludność i prowadzili działania propagandowe. Władze w Pekinie zaproponowały także Tybetowi negocjacje pokojowe w celu uniknięcia dalszych działań zbrojnych. Militarna presja, raporty o dobrym traktowaniu i brak międzynarodowego wsparcia przekonały Tybetańczyków do rozpoczęcia negocjacji z chińską armią.
23 maja 1951 przedstawiciele Tybetu podpisali w Pekinie porozumienie z rządem Chińskiej Republiki Ludowej, potwierdzając chińskie zwierzchnictwo nad Tybetem. Porozumienie było ratyfikowane w Lhasie kilka miesięcy późniejGyatso, Tenzin, Dalai Lama XIV, wywiad, 25 lipca 1981..