.
Z uwagi na położenie w strefie zboczowej wysoczyzny morenowej Pojezierza Krajeńskiego, rezerwat posiada wysokie walory nie tylko przyrodnicze, lecz również krajobrazowe.
Zbocza powstały przez ścięcie wysoczyzny, ok. 1830 r. podczas budowy linii kolejowej Bydgoszcz–Piła. Dominują tu gleby gliniaste o dużej zawartości węglanu wapnia. Na odlesionych, nasłonecznionych zboczach, doskonałe siedliska znalazły zbiorowiska kserotermiczne z taką roślinnością jak: miłek wiosenny, ostnica Jana, zawilec wielkokwiatowy, sasanka łąkowa, dzwonek syberyjski, wężymord stepowy, rutewka mniejsza, szałwia łąkowa, aster gawędka.
Szczególnie atrakcyjnie zbocza rezerwatu prezentują się wczesną wiosną, kiedy obficie kwitnie miłek wiosenny oraz efektownie wyglądają łany rzadkiego i chronionego gatunku ostnicy Jana.
W strefie zboczowej znajdują się zatorfione dolinki, które zajmują łąki. Tam też rośnie kilka kęp rzadkiego pełnika europejskiego. Zachodnie i wschodnie zbocza dolinek i parowów porastają zbiorowiska zaroślowe z udziałem leszczyny, głogów, trzmieliny, bzu czarnego, kaliny koralowej oraz grusz.