Mojżesz unosi w górę swą laskę i sprowadza na Egipt ognisty deszcz.
Akt II Faraon wręcza Aaronowi dekret nakazujący Żydom opuszczenie jego kraju. Ku rozpaczy Ozyrydesa, nakazuje mu poślubić księżniczkę ormiańską (duet: Parla, spiegar non posso). Mojżesz dziękuje Almatei za wsparcie. Królowa modli się (La pace mia smarrita). Przywiedziony do ostateczności Ozyrydes porywa Elcię i ucieka z nią ze stolicy. Mojżesz wysyła za uprowadzoną pościg. W jaskini, gdzie się schronili, Ozyrydes proponuje Elcii, by poszła z nim na wygnanie. Ona jednak nie chce porzucić swego Boga i ludu Izraela. Almatea i Aaron odnajdują zbiegów (kwartet: Quale assalto). Ozyrydes woli zrezygnować z tronu niż z miłości. Tymczasem Faraon obawiając się, że wyjście Żydów sprowadzi na Egipt wojnę, jeszcze raz cofa swe zezwolenie. Wówczas Mojżesz ogłasza, że Bóg Izraela pozabija wszystkich pierworodnych w Egipcie. Zostaje uwięziony (Tu di ceppi). Faraon wzywa Ozyrydesa, by zasiadł na tronie u jego boku, Mojżesz zaś skazuje na śmierć. Chór sławi jego mądrość (Se a mitigar tue cure). Elcia błaga Ozyrydesa, by nie dopuścił do zbrodni (Porgi la destra amata). Młodzieniec nie słucha jej.