została założona w 138 roku p.n.e. i zamieszkana przez rzymskich żołnierzy.
Od 712 do 1238 roku Walencja znajdowała się pod panowaniem arabskim. W latach 778–779 miasto zostało zniszczone przez Abd ar-Rahmana I. Nieustabilizowana sytuacja po śmierci Abd al-Aziza w 1061 roku, spowodowała, że w 1094 miasto zostało zdobyte przez Cyda. Jednak 8 lat później, w 1102 roku, Walencja wróciła znów pod panowanie arabskie.
W 1238 roku, po pięciu miesiącach oblężenia miasto zdobył król Aragonii Jakub I Zdobywca. Spowodowało to, że muzułmanów zaczęli w mieście zastępować chrześcijanie, jednak był to długotrwały proces trwający jeszcze w XIV wieku. W XV wieku w Walencji przybyło wielu mieszkańców, w połowie wieku było ich około 75 000. Wówczas również w mieście miał miejsce duży rozwój gospodarki i kultury. Wiele znanych budynków powstało w tym okresie. Do 1707 miasto było stolicą królestwa pozostającego pod zwierzchnictwem Aragonii.
Podczas wojny o sukcesję hiszpańską Królestwo Walencji z innymi krajami Korony Aragonii popierało arcyksięcia Karola Habsburga przeciw Filipowi V. Po wojnie zwycięzcy Burbonowie ograniczyli autonomię Królestwa Walencji i podporządkowali region kastylijskiemu modelowi administracyjnemuMichał Zbigniew Dankowski, Nueva Planta Filipa V – konstytucja absolutyzmu, Toruń 2023, s.