Dodatkowo, jeszcze w 1909 wojska rosyjskie rozpoczęły ich rozbiórkę jako niedostosowanych do wymogów współczesnego pola bitwy, a dzieła zniszczenia dopełnił rosyjski odwrót z Warszawy w 1915 roku.
Najprostszym dla atakujących wojsk podejściem do ofensywy na Warszawę był atak frontalny ze wschodu. Teren wokół miasta jest w zasadzie płaski, dodatkowo logistykę ułatwiało istnienie kilku dróg bitych biegnących promieniście z Warszawy w kierunku Twierdzy Modlin, Legionowa, Radzymina i Mińska Mazowieckiego na wschód od stolicy. Sytuację atakujących ułatwiał również fakt, że jedyne stałe umocnienia w okolicy Radzymina stanowiły nieukończony Fort Beniaminów i linia okopów z I wojny, opuszczonych i niszczejących od czasu przejścia frontu w 1915 roku.
Siły walczących stron
thumb|alt=Czarno-biała fotografia przedstawia grupę mężczyzn maszerujących wprost na fotografa, większość w cywilnych ubraniach i opaskach na ramieniu, prawdopodobnie w kolorach polskiej flagi. Mężczyźni niosą długie kosy bojowe. Na prawo od nich grupa cywilów.|Choć w szeregi Armii Ochotniczej wstąpiło latem 1920 roku 105 714 mężczyzn, broni brakowało nawet dla regularnych jednostek Wojska Polskiego. Z tego względu wielu ochotników uzbrojono jedynie w kosy bojowe