Marian Lewicki (ur. 15 sierpnia 1908 we Lwowie, zm. 13 listopada 1955) – polski turkolog i mongolista.
Po maturze w gimnazjum humanistycznym we Lwowie (1926) rozpoczął na Uniwersytecie Lwowskim studia języków ałtajskich i historii Azji Centralnej pod kierunkiem Władysława Kotwicza. Pracę magisterską, poświęconą wyrażaniu liczby mnogiej w językach ałtajskich, obronił w 1931. 28 czerwca 1935 obronił doktorat na podstawie rozprawy rekonstruującej wymarły sufiks direktiwu -ra, -ru itd. w językach ałtajskich (praca ta, choć niewielka objętościowo – 41 stron – i wydana po polsku, do dziś jest cytowana w nauce międzynarodowej). W następnych latach Lewicki skupiał się głównie na filologii średniomongolskiej.
W 1937 wyjechał na stypendium do Paryża, gdzie uzupełniał wykształcenia mongolistyczne pod opieką Paula Pelliota. Tam też postanowił zająć się bliżej średniomongolskim zabytkiem z 1389, znanym pod tytułem chińskim Huayi yiyu (華夷譯語). Tu go zastał wybuch wojny, która przerwała pracę naukową Lewickiego aż do 1946, kiedy to w ramach akcji repatriacyjnej wrócił do Polski i osiadł w Krakowie.