Po wojnie została adiunktem w I Katedrze Filologii Klasycznej UW (1945), w 1955 – po przedstawieniu pracy O kompozycji „Praw” Platona – docentem. Po objęciu stanowiska docenta prowadziła dodatkowo na uniwersytecie wykłady z gramatyki historycznej i retoryki greckiej. W pracy naukowej zajmowała się retoryką grecką, historią literatury i filozofii greckiej, gramatyką historyczną języka greckiego. Praca Klasyczna teoria wymowy (1936) stanowiła pierwszą polską monografię rzymskiej i greckiej retoryki. Prowadziła badania nad składnią grecką. W analizie Praw Platona wykazała, że dzieło stanowiło przemyślaną całość, a nie jak wcześniej uważano zbiór luźnych ustępów. Przełożyła na język polski Listy Platona (1938) oraz Hymn do Dzeusa Kleantesa (1946). W 1945 została członkiem korespondentem Towarzystwa Naukowego Warszawskiego. W latach 50. i 60. brała udział w pracach Komisji ds. Programów i Podręczników dla Szkół Średnich. 19 stycznia 1955 została odznaczona Medalem 10-lecia Polski Ludowej – Uchwała Rady Państwa z dnia 19 stycznia 1955 r. nr 0/201 – na wniosek Ministra Szkolnictwa Wyższego..