Oblężenie Malty – walki o Maltę w latach 1940–1942 pomiędzy Włochami i Niemcami a Wielką Brytanią i jej sojusznikami, będące częścią kampanii śródziemnomorskiej w czasie II wojny światowej.
Strategicznie ważna wyspa Malta broniona przez Royal Air Force i Royal Navy była atakowana przez lotnictwo oraz marynarkę wojenną Włoch i Niemiec. Wyspa była kluczowa w kampanii północnoafrykańskiej. Brytyjski premier Winston Churchill nazwał wyspę niezatapialnym lotniskowcem. Brytyjskie lotnictwo i marynarka mogły atakować z wyspy konwoje Osi wiozące zaopatrzenie i uzupełnienia dla Afrika Korps dowodzonego przez Erwina Rommla. Stwierdził on, że bez zdobycia Malty Oś straci kontrolę nad sytuacją w Afryce.
Malta była jednym z najintensywniej bombardowanych rejonów w czasie II wojny światowej. Niemiecka Luftwaffe i włoska Regia Aeronautica wykonały 3 tysiące nalotów na wyspę w czasie dwóch latHolland 2003, p. 417.. Państwa Osi przygotowały plany operacji „Herkules”, czyli połączonego desantu morsko-powietrznego na wyspę, lecz nigdy nie doszło do jej realizacji. Alianckie konwoje były w stanie zaopatrywać wyspę, ponosząc przy tym wielkie straty. Miało to główne znaczenie w alianckim zwycięstwie w kampanii afrykańskiejTaylor 1974, p.