Po wejściu do służby był to pierwszy na świecie okręt wojenny z nowym rodzajem napędu: turbinami parowymi. Nadano mu nazwę „Viper”, po raz siedemnasty w historii Royal Navy.
Opis konstrukcji Konstrukcja kadłuba „Vipera” bazowała na budowanych równolegle niszczycielach napędzanych maszynami parowymi, określanymi od 1913 roku zbiorczą nazwą typu C. Główną różnicę stanowił napęd, składający się z czterech turbin parowych, poruszających bezpośrednio cztery wały napędowe. Całkowita długość okrętu wynosiła 65,4 m (pomiędzy pionami 64,1 m), szerokość 6,4 m, zanurzenie 2,54 m, zaś wyporność konstrukcyjna (lekka) 344 tony.
Parę do turbin dostarczały cztery kotły wodnorurkowe typu Yarrow z wymuszonym obiegiem wody. Spaliny z kotłowni odprowadzane były przez trzy kominy. Na każdym z wałów napędowych znajdowały się po dwie śruby o małej średnicy. Do wałów wewnętrznych dołączone były dodatkowe turbiny do biegu wstecznego. Na próbach morskich nowy niszczyciel osiągnął prędkość chwilową 33,838 węzła i stałą 33,75 węzła, nieosiągalną dla podobnej wielkości jednostek napędzanych maszynami parowymi. Zmierzona moc maszyn, przy 1200 obrotach na minutę, przekroczyła 11 500 shp, przy mocy nominalnej 10 000 shp. Oznaczało to znaczący postęp, ale wiązało się też z nowymi trudnościami.