Po przyjęciu konstytucji gabinet Piattolego pozostał ważnym centrum życia politycznego i dyplomatycznego Polski. Włoch opracowywał i słał liczne memoriały, prowadził obfitą korespondencję z królem i Potockim, współpracował z Kołłątajem w sprawie opracowania kwestii kościoła, innowierców i mieszczaństwa. Był zaangażowany w uregulowanie sprawy lenna kurlandzkiego oraz statusu Żydów w Polsce; prace te przerwał wybuch wojny polsko-rosyjskiej w 1792. Piattoli powrócił do prac dyplomatycznych, konsultował z innymi Włochami w służbach zagranicznych (Lucchesinim w Prusach i Landrianim w Austrii) sprawę sukcesji tronu polskiego, prowadził serię negocjacji dyplomatycznych; przez jakiś czas opowiadał się za oddaniem tronu rosyjskiemu wielkiemu księciu Konstantemu. Po fiasku misji w Dreźnie, gdzie nie udało mu się nawet spotkać z posłem rosyjskim, zdecydował się nie wracać do Polski, mimo wezwań króla. Oficjalne zwolnienie ze służby na dworze uzyskał w grudniu 1793, zachowując tytuł królewskiego radcy (korespondował ze Stanisławem Augustem do lutego 1794, przekazał królowi w darze część swojej biblioteki). Oficjalnie zajął się opracowaniem historii ostatnich wydarzeń w Polsce (ze szczególnym uwzględnieniem dziejów konstytucji) oraz drobnymi pracami literackimi (m.in.