Krytycy samozarządzania robotniczego z lewicy, tacy jak Gilles Dauvé i Jacques Camatte, nie wyrażają się o tym modelu jako reakcyjnym, ale po prostu jak o nie postępowym w kontekście rozwiniętego kapitalizmu. Tacy krytycy sugerują, że kapitalizm jest czymś więcej niż tylko relacją zarządzania. Sugerują raczej, że kapitalizm powinien być postrzegany jako całość społeczna, którą samozarządzanie pracownicze samo w sobie tylko utrwala i nie podważa, mimo pozornie radykalnej idei i aktywności. Teoria ta jest wykorzystywana do wyjaśnienia, dlaczego samozarządzanie w Jugosławii nigdy nie wykraczało poza granice większej gospodarki państwowo-monopolowej, lub dlaczego wiele nowoczesnych zakładów będących własnością pracowniczą ma tendencję do powrotu do zatrudniania menedżerów i księgowych już po kilku latach działalności.