W 1919 zamieszkał na Górnym Śląsku. W Gliwicach założył wydawnictwo. Wydawano tu „Sztandar Polski”, dotowane przez Polski Komitet Plebiscytowy niemieckojęzyczne tytuły „Oberschlesische Post” oraz „Katolische Volkszeitung” o propolskim nastawieniu, a także polskie materiały propagandowe. W 1921 został członkiem Komitetu Plebiscytowego na powiat gliwicki. Był prezesem Okręgowego Towarzystwa Gimnastycznego „Sokół” w Gliwicach, działał w Polskim Czerwonym Krzyżu i Towarzystwie Czytelni Ludowych. Po podziale Górnego Śląska w czerwcu 1922 przeprowadził się do Rybnika, tam też przeniósł redakcję „Sztandaru Polskiego”.
W Sejmie Rzeczypospolitej Polskiej I kadencji (1922–1927 był członkiem klubu Chrześcijańsko-Narodowego Stronnictwa Pracy. Po przewrocie majowym wycofał się z czynnego udziału w życiu publicznym. W 1927 wyjechał z żoną do Francji, gdzie zamieszkał w Lens. Tam też przeniósł redakcję „Narodowca”. Od 1935 w Rybniku wydawał „Gazetę Żorską”.
Po agresji Niemiec na Francję w latach 1940–1944 zamieszkał z rodziną w Londynie. Od 1941 zasiadał w Radzie nadzorczej Banku Polskiego. W latach 1942–1945 był wiceprzewodniczącym II Rady Narodowej RP, w której zasiadał z ramienia Stronnictwa Pracy. Był przeciwnikiem sanacji i środowiska związanego z Władysławem Sikorskim. W 1944 reaktywował z żoną prasę polonijną.