W swych dziełach objaśniał naukę kościelną opartą na Piśmie Świętym, wyrażoną w wyznaniach wiary i objaśnioną w księgach wyznaniowych luteranizmu.
28 grudnia 1934 został ordynowany na prezbitera w katedrze w Linköping. Po okresie posługi jako wikariusz lub proboszcz pomocniczy w różnych parafiach diecezji Linköping, w 1937 został kapelanem diecezjalnym, a w październiku 1938 został proboszczem parafii w Torpa w regionie Östergötland, którym był do 1949 roku. W Torpa napisał wiele ze swoich najbardziej znanych powieści.
1 kwietnia 1949 został wybrany biskupem diecezji Göteborg. 22 maja 1949 został konsekrowany w katedrze w Uppsali przez arcybiskupa Erlinga Eidema. Po uchwaleniu w 1950 przez Riksdag ustawy zezwalającej na ordynację kobiet (w 1958 zmiana została zaakceptowana przez Zgromadzenie Kościelne), Giertz sprzeciwił się temu i w okresie swojego urzędowania nie ordynował żadnej kobiety. Założył organizację zrzeszającą przeciwników ordynacji kobiet – Kościelną Wspólnotę „o Biblię i Wyznanie”. Argumenty Bo Giertza nie były jednak rozumiane przez opinię publiczną, która krytykowała go za umniejszanie pozycji kobiet. Biskup przyczynił się też do wprowadzenia w całej Szwecji coniedzielnych „wielkich mszy” (szw. Högmässa), tzn. nabożeństw z Sakramentem Ołtarza.