Prawdopodobnym projektantem zespołu mógł być Georg Bamberg. Baraki dla Polaków przy ulicach Opolskiej, Wieluńskiej i Gliwickiej. Wybudowane w 1941 dla Polaków wysiedlonych (najczęściej przymusowo) z własnych mieszkań (np. pod budowę Weststadt) i pracujących w HCP. Baraki miały niski standard sanitarny, małą liczba ubikacji i wspólne łazienki. Do każdego z mieszkań przynależał ogródek uprawny (250m²). Jako kuriozum można podać fakt, że baraki te były opisywane przez nazistowska propagandę, jako standardem przewyższające polskie osiągnięcia w budownictwie osiedlowym lat międzywojennych.
Wszystkie opisane wyżej zespoły mieszkaniowe reprezentują klasyczne, konserwatywne formy architektury hitlerowskiej i zachowały się do dziś w zasadniczo niezmienionej formie. Podczas projektowania skorzystano z wzorcowych, stypizowanych planów mieszkaniowych. Ogródki przydomowe i działki, które otaczały wszystkie realizacje wyrażać miały zdrowy związek mieszkańców z ziemią, jak również spełniać miały funkcje praktyczne, stanowiąc bazę uzupełnienia aprowizacji rodzin w czasach kryzysów żywnościowych i reglamentacji środków spożywczych. O rozluźnieniu zabudowy decydowały też doświadczenia z innych niemieckich miast.