Dywizja Gdańska – dywizja niemiecko-polska okresu napoleońskiego w służbie francuskiej. W armii napoleońskiej oznaczona była numerem 7.
Formowanie thumb|200px|Dowódca brygady Michał Gedeon Radziwiłł
Będący pod protektoratem Cesarstwa Francuzów Garnizon Gdańska tworzyły przede wszystkim jednostki polskie.
Były toDołączył do wojsk garnizonu w 1811.: 10 pułk piechoty 11 pułk piechoty 5 pułk piechoty W 1812, wraz z 16 kompanią artylerii pieszej kpt. Jana Leppiege i 1 kompanią artylerii konnej kpt. Władysława Ostrowskiego oraz kompanią saperów por. Dyonizego Suchowskiego, stanowiły trzon utworzonej z garnizonu gdańskiego dywizji piechoty gen. Karola Ludwika Grandjeana – Dywizji Gdańskiej.
Przed kampanią rosyjską 1812 w każdym pułku sformowane zostały czwarte bataliony. W skład batalionu wchodziło po sześć kompanii po 820 żołnierzy (w pułk ok. 3400). W każdym z nich utworzono półkompanię artylerii pieszej z dwoma działami sześciofuntowymi. Dywizyjna kompania artylerii konnej posiadała cztery działa sześciofuntowe i dwa granatniki, a kompania artylerii pieszej dwa granatniki i sześć dział sześciofuntowych.