Od 1 kwietnia 1950 był adiunktem, od 1 września tegoż roku zastępcą profesora, od 1 sierpnia 1954 docentem; w grudniu 1954 objął kierownictwo Katedry Ekonomiki Socjalistycznych Przedsiębiorstw Rolnych.
Był mocno zaangażowany w prace organizacyjne związane z utworzeniem Wyższej Szkoły Rolniczej w Poznaniu, która przejęła w 1951 kształcenie na kierunkach rolniczym i leśnym od Uniwersytetu. W grudniu 1953 został prodziekanem Wydziału Rolnego ds. nauki, a we wrześniu 1954 przeszedł na stanowisko prorektora uczelni ds. nauki. Funkcję tę pełnił do końca życia.
Ogłosił przeszło 20 publikacji naukowych, m.in. Zagadnienie funduszów statutowych w spółdzielni produkcyjnej ("Nowe Rolnictwo", 1953, nr 2), Metodyka badań opłacalności produkcji w spółdzielniach produkcyjnych ("Zeszyty Problemowe Postępów Nauk Rolniczych", 1957, nr 5; referat wygłoszony na sesji V Wydziału Polskiej Akademii Nauk). Uczestniczył w międzynarodowym sympozjum dotyczącym kosztów produkcji w Berlinie w grudniu 1956. Był członkiem towarzystw naukowych, m.in. V Wydziału Ekonomiki Rolnictwa PAN, Towarzystwa Naukowego Organizacji i Kierownictwa, Poznańskiego Towarzystwa Przyjaciół Nauk, Polskiego Towarzystwa Ekonomicznego.