thumb|Grób Ignacego Bieńka i jego trzeciej żony, Joanny W 1982 Bieniek odszedł z pracy w „Weluksie”, otrzymując po długotrwałej chorobie rentę inwalidzką. W 1987 przeprowadził się do Wrocławia, by zamieszkać ze swoją pochodzącą stamtąd trzecią żoną. Zmarł w wieku 68 lat na nowotwór. Jest pochowany na wrocławskim cmentarzu Świętej Rodziny.

Twórczość thumb|Bieniek z jedną ze swoich metaloplastyk (około 1970) thumb|Bieniek na wystawie w bielskim muzeum (1988) Bieniek określany jest jako artysta wszechstronny, który odnajdywał się w bardzo wielu technikach. Stworzony przez Krzysztofa Gronia na potrzeby wydanej w 2011 monografii biograficznej katalog jego dzieł obejmuje 426 pozycji, w tym 255 obrazów olejnych, 44 rysunki i szkice, 27 grafik, 25 pasteli, 37 akwareli oraz 38 prac innego typu – rzeźb z drewna i gipsu, witraży, gwaszy, akryli, temper. Dominuje w nich tematyka pejzażowa oraz portrety, bardzo często wykorzystywane przez Bieńka motywy wywodzą się z plenerów regionu beskidzkiego, jakkolwiek ogólnie rzecz biorąc „zakres tematyczny jego prac był bardzo szeroki, łatwiej powiedzieć, czego nie malował niż odwrotnie”. Poruszał się „między mniejszą lub większą dozą pierwiastka abstrakcyjnego a przekazem mniej lub bardziej figuratywnym.