Jeszcze przed ukończeniem projektu przystąpiono do budowy drewnianej makiety samolotu naturalnej wielkości. 4 kwietnia 1945 r. wytwórnia otrzymała zlecenie na przygotowanie linii produkcyjnej. Przewidywano, że montaż samolotów będzie odbywał się w specjalnie do tego celu przystosowanych podziemnych tunelach. Na początku czerwca 1945 r. gotowa była drewniana makieta Ki-119. Niestety, 22 czerwca 1945 r. nalot amerykańskich B-29 poważnie uszkodził zakłady w Kakamigahara, w których spłonęła dokumentacja techniczna samolotu. Dlatego też ukończenie i oblot pierwszego prototypu, początkowo planowane na wrzesień 1945 r., przesunięto na listopad. Zawieszenie broni w sierpniu, a następnie kapitulacja Japonii we wrześniu zakończyła prace nad samolotem.
Konstrukcja Ki-119 był jednomiejscowym, wolnonośnym dolnopłatem, napędzanym pojedynczym silnikiem gwiazdowym. Skrzydła o niewielkim wzniosie, dużym wydłużeniu i dużej powierzchni, składające się z centropłata i części zewnętrznych. Wydłużenie i duża powierzchnia miały zapewnić jak najlepsze warunki startu i lądowania na niewielkich lotniskach polowych. Klasyczne usterzenie wolnonośne. Podwozie chowane, główne do wnęk w płacie. Aby zapewnić dużą stabilność podczas lądowania i startu, golenie podwozia zaadaptowane z Kawasaki Ki-102 miały dość duży rozstaw.